Waarheid

Dit wordt geen grappige stukje. Het wordt, denk ik, niet eens een echt vermakelijke stukje. Sorry. En ik zou beter moeten weten. Want als docent zeg ik altijd tegen mijn studenten dat als ze heel boos, of verdrietig, of blij van iets worden, ze daar van een afstandje over moeten schrijven. Want dat afstandje, dat maakt het interessant. Er is niks zo erg als een stukje vol met uitroeptekens! Van blijdschap! Of boosheid! Daar kan de lezer helemaal niks mee. Maar soms zijn er dingen waar je met geen mogelijkheid met een afstandje over kan schrijven. En dat krijg u vandaag met zijn allen voor uw kiezen. Dus, u bent gewaarschuwd.

Vanochtend keek ik naar het lokale nieuws. Dat doe ik eigenlijk nooit, omdat ik gedurende het jaar of aan het werk ben, of in de auto zit, of aan het hardlopen/ fietsen/ zwemmen ben. Maar het is eindelijk zomer, en dus heb ik weer tijd voor allerlei verdiepende activiteiten zoals bonbons eten, Oprah en Ellen kijken, en het lokale nieuws volgen. Maar goed, dat nieuws dus. Een specific item trok mijn aandacht, namelijk een kort stukje over de dood van een soldaat in een ver overzees gebied. Dit nieuws was op zich niet schokkend. Ik kan eigenlijk bijna niet geloven dat ik dat net getypt heb, maar helaas is het niet anders. Dit soort nieuws krijgen we hier namelijk wel vaker. Met een luchtmachtbasis in de stad, een national guard unit dat al een jaar uitgezonden is, en twee legerbases op redelijke afstand, zijn dit soort berichten niet vreemd.

Het bericht beschreef de soldaat (een 19-jarige jongen verbonden aan een unit van onze basis) die, volgens het nieuws dan, overleden was aan "non-combat related injuries". In negen van de tien keer is dit een eufemisme voor een auto ongeluk, want die gebeuren helaas ook in oorlogsgebieden. Alleen in dit geval was dat niet zo, en lag de waarheid heel ergens anders. De waarheid achter dit geval kende ik toevallig omdat ik onze kapelaan tegenkwam toen hij het nieuws net gehoord had. En in dit geval had het nieuws niet verder van de waarheid kunnen zitten.

De soldaat in kwestie had namelijk zelfmoord gepleegd.

Binnen enkele uren waren de kapelaans op onze basis en in de buurt van zijn ouders huis op de hoogte gebracht, en was het aan deze mannen zich om iedereen van het verschrikkelijke nieuws op de hoogte te brengen.

Er zijn geen worden voor om dit te beschrijven. Helaas komt het vaker voor dan het publiek zich waarschijnlijk beseft, maar elke keer komt het als een schok. Het geeft aan hoe zwaar oorlog voeren is, in een gebied ver van huis, tegen een vijand die men amper kent en niet begrijpt, en zonder dat er een einde in zicht is.

En wat ik niet snap is waarom het nieuws hier daar niet gewoon eerlijk over kan zijn. Het is geen mooi einde, nee. Maar het is dan ook allang geen mooie oorlog meer. Als we daar nou eens met zijn allen eerlijk over zijn, in plaats van ons zorgen te maken of er wel genoeg gele strikken aan de bomen in de straat hangen, dan zouden we dit soort leed misschien kunnen voorkomen. Om in de woorden van mijn studenten te spreken, "You gotta keep it real". Echt waar.